เป้าหมายหลักของการพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดี (หลักสูตรปรับปุรง พ.ศ. 2569)  คือ ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้และทักษะทางโบราณคดี การจัดการมรดกวัฒนธรรม และพิพิธภัณฑสถานวิทยา มีความสามารถใช้ความรู้ในงานโบราณคดี การจัดการมรดกวัฒนธรรม และพิพิธภัณฑสถานวิทยา เพื่อตอบสนองความต้องการของสังคมไทยและนานาชาติ ซึ่งมีความสอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของคณะโบราณคดี คือ “ส่งเสริม สร้างสรรค์ สืบสาน” องค์ความรู้ด้านโบราณคดี ภาษา ศิลปวัฒนธรรมของชาติ ให้เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ และสอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร คือ “มหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งการสร้างสรรค์ระดับสากล บูรณาการศาสตร์และศิลป์เพื่อสังคมที่ยั่งยืน” ดังนั้นภาพรวมการพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดี (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2569) จึงได้ออกแบบหลักสูตรที่มีลักษณะสหวิทยาการ เป็นการผสมผสานศาสตร์องค์ความรู้ระหว่าง “ศาสตร์และศิลป์” ทั้งข้อมูลที่เป็นความรู้พื้นฐาน (basic knowledge) ได้แก่ องค์ความรู้พื้นฐานทางโบราณคดี และสามารถประยุกต์ใช้ความรู้ (applied knowledge) โดยการนำองค์ความรู้พื้นฐานมาประยุกต์ใช้อย่างเท่าทัน เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่ทางวัฒนธรรมให้เหมาะสมตามสภาพแวดล้อมทางสังคมและเศรษฐกิจในปัจจุบัน สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของคณะโบราณคดี และของมหาวิทยาลัยศิลปากร ผลิตบัณฑิตที่มีเอกลักษณ์สามารถบูรณาการศาสตร์และศิลป์ เกิดการพัฒนาตัวเอง นำไปสู่การสร้างคุณค่าและมูลค่าประเทศ โดยเฉพาะการยกระดับองค์ความรู้ด้านโบราณคดีและการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมของประเทศต่อไป